Archive | juli 2012

Goede doelen kaartverkopende buurtkinderen.

Dus mijn bel gaat en ik denk dat zal toch niet weer mijn nr. 1 zijn. Ik kijk eerst door het gat en zie mijn buurmeisje staan van een jaar of 8 met kaartjes in haar hand. Ik kan niet doen alsof ik er niet ben want me nr. 1 is net weg. Doen alsof ik slaap gaat het door mijn valse gedachtes. Dat gaat hem ook niet worden dus ik doe open. Ze vraagt of ik kaartjes wil kopen. Is voor een goed doel in Ethiopië ofzo. Ze hebben de kaartjes zelf gemaakt en ze kosten  € 6,-.  Mijn hart slaat over en volgens mij ben ik spontaan lijkbleek. Mijn gedachten gaan naar mijn portemonnee  die ik niet heb. Hoeveel er her en der verspreid is komt volgens mij niet eens in de buurt van haar gevraagde geldsom. Ik vertel haar dat ik geen geld in huis heb.

Ze vraagt: “Wanneer kan ik terugkomen?”

BOOM -Die had ik niet zien aankomen-.

En mijn hoofd ging omhoog ,heel bedenkelijk uiteraard en ik antwoordde verslagen door een kind: “Morgen.”

Ik deed de deur dicht en vervloekte het kind. Daarna kwam er natuurlijk in me op dat ook me nr. 1 ooit zal moeten gaan verkopen enz. Dus ik zou wel moeten. En ontwijken kan wel echter hoelang houd ik dat vol?
Ik zocht naar oplossingen terwijl ik me omkleedde om me te voegen bij me nr. 1 op het pleintje.  Opeens ging de bel en daar stond ze weer.
Meneer u mag deze voor € 3,- hebben. Ik vroeg waarom dat dan opeens?

(ja ik vroeg het echt ja!)

Ze antwoordde dat ze net € 3,- van een buurman had gehad dus ze kon dan 1 verkopen voor € 3,-

Je wilt niet weten hoe snel ik weer binnen was en voor haar stond met € 3,-.  Zoeken hier een muntje ,daar een muntje. Overal muntjes bij elkaar sprokkelen voor het goede doel.

Zo snel dus. Ik dacht ja mang deze hebben we in de pocket:

Op zijn Wimpies.”

Dus ik  mijn plicht voldaan en kijkend, (oké inspecterend) naar mijn buit zie ik  warempel echt haar naam staan. Mooi ik zal 1 bewaren voor later als bewijs. Nu loop ik in me kloffie naar buiten en kom ik de buurjongen tegen die me smeekt om die van hem ook te kopen.Ik zeg nee.  Hij schopt zelfs het buurmeisje en geeft haar de schuld. Ik zeg niet doen en vertel hem dat zij gewoon wat slimmer was. Hij gaat aan zelfs aan mijn been hangen om mij niet te laten gaan. Dus loop ik mank met een kind aan me been een paar meter vooruit te zeulen. Ik gebaar hem ala de-Michael Jackson-move van mijn been en vervolg mijn weg.

Zo dat is ook weer geregeld.

Zij blij, Wimpie blij,Samen zijn we blij.

O nee,buurjongen is niet blij! Hij is bij deze de uitzondering min de stam.

 

 

 

%d bloggers liken dit: